Dragan Velikić

Dragan Velikić, jedan od vodećih pisaca domaće književne scene. Rođen u Beogradu, odrastao u Puli. Diplomirao je svetsku književnost sa teorijom književnosti na beogradskom Filološkom fakultetu. Nekoliko godina je bio urednik izdavačke delatnosti Radija B92 (pokrenuo ediciju Apatridi). Pisao kolumne za NIN, Vreme, Danas, Reporter... Bio je ambasador Republike Srbije u Beču od juna 2005. do oktobra 2009. Romani: Via Pula - 1988, 1989, 1990, 2008 /Nagrada Miloš Crnjanski/; Astragan - 1991, 1992, 1996, 2008; Hamsin 51 - 1993, 1995; Severni zid - 1995, 1996, 2013; Danteov trg - 1997, 1998; Slučaj Bremen - 2001, 2002; Dosije Domaševski - 2003, 2004. Za roman Ruski prozor – 2007, koji je doživeo 15 izdanja, dodeljena mu je NIN-ova nagrada, nagrada “Meša Selimović” i Srednjoevropska nagrada za književnost. Najnoviji Velikićev roman – Bonavia, izašao je 2012 (dva izdanja). Velikić je objavio i knjige priča: Pogrešan pokret – 1983, Staklena bašta – 1985. i Beograd i druge priče 2009, kao i knjige eseja: YU-tlantida, 1993, Deponija - 1994, Stanje stvari - 1998, Pseća pošta – 2006. i O piscima i gradovima - 2010. Knjiga intervjua - 39,5, objavljena je 2011. Knjige Dragana Velikića prevedene su na petnaest evropskih jezika, pa spada među najprevođenije pisce s naših prostora. Zastupljen je u domaćim i inostranim antologijama proze. Živi u Beogradu.

Todor Stevanović

Todor Stevanović, rođen 1937. u Zalužnju. Završio studije slikarstva 1963. u klasi Đorđa Andrejevića Kuna i magistrirao 1967. kod Nedeljka Gvozdenovića na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu. Osim slikarstvom, bavi se crtežom, grafikom, filmom, keramikom, mozaikom, alternativama slobodnog medija, likovnom kritikom, teorijom umetnosti, filozofijom i književnošću. Član je ULUS-a i UKS-a. Redovno izlaže samostalno od 1956. i učestvuje na likovnim smotrama kod nas i u inostranstvu. Bio je predstavnik Jugoslavije na Venecijanskom bijenalu 1999. godine. Njegova dela se čuvaju i izlažu u Narodnom muzeju, Muzeju savremene umetnosti i Muzeju grada Beograda, mnogim muzejsko-galerijskim ustanovama na prostoru bivše Jugoslavije, kao i u Engleskoj, Danskoj, Holandiji, Belgiji, Španiji, na Kanarskim ostvima, u Australiji, Južnoj Americi, Sjedinjenim Američkim Državama, Kanadi, Austriji, Švedskoj, Rusiji... Podaci o njemu nalaze se i u Britanskoj enciklopdiji i u Internacionalnom Art adresaru Who`s Who, 1987-88. Od 2003. bio je dopisni član a od 2012. redovni član SANU. Dobitnik je mnogobrojnih nagrada i priznanja. Između ostalih, dobitnik je i Zlatnog pera Beograda 1984, Vukove nagrade 1992, Nagrade Oktobarskog salona 1996, Nagrada "Lade" - na izložbi povodom sto godina "Lade" 2005, Velike nagrade "Lade" 2012... Nominovan je za KYOTO nagradu za 2010. godinu, za oblast : umetnost i filozofija. Živi u Beogradu.

Borivoj Gerzić

Borivoj Gerzić, rođen u Beogradu. Završio studije svetske književnosti na Filološkom fakultetu u Beogradu. Pripada generaciji savremenih srpskih pisaca. Do sada je objavio četiri knjige priča: Trorog (1987), Malo gore i raspašće se (1992), Manijeva završnica (1995) i Jedan život kakav jeste (2012). U pripremi su knjige: Srbi - jedna biografija, Beograd u 100 reči i Kule, gradovi - Majstori kratke proze od Gogolja do Fostera Volasa. Poznat je i kao vrstan prevodilac sa engleskog jezika. Prevodio je dela Beketa, Džojsa, Pintera, Šeparda, Mameta, Olbija, Darela... Dobitnik je nagrade Matice srpske "Laza Kostić" (2006) za prevod knjige Mesečina i druge drame Harolda Pintera. Sastavio je više rečnika: Englesko-srpski rečnik fraza i idioma, Rečnik anglo-američkog slenga, Rečnik savremenog beogradskog žargona (sa Natašom Gerzić) i Rečnik srpskog žargona (2012). Bio je urednik časopisa za savremenu kulturu Eterna (sa Snežanom Ranković), 1994-2000. Živi u Beogradu.

Dragan Lubarda

DRAGAN LUBARDA (1933 -2017) Dragan Lubarda, crtanje. Podigao je bačeni papir, očistio fleku sa mrlje u traženju srebrnosivog tona. Bio profesor na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu. Ne dozvoljava korišćenje epiteta uz svoje ime. Imao više izložbi i predstava. Poslednja u galeriji ULUS-a u Knez Mihailovoj u Beogradu - Crtane žene (januar 2013).

Miljenko Jergović

Rođen i odrastao u Sarajevu, gde je diplomirao filozofiju i sociologiju na Filozofskom fakultetu. Njegova darovitost i nadahnutost prepoznata je još od njegove rane mladosti. Piše romane, priče, dramske tekstove, pesme i novinske članke, a dela su mu prevedena na dvadesetak jezika. Iza sebe ima bogat književni opus (Sarajevski Marlboro, pripovetke, 1994; Karivani, pripovetke, 1995; Preko zaleđenog mosta, 1996; Naci bonton, 1998; Mama Leone, pripovetke, 1999; Historijska čitanka, pripovetke, 2000; Hauzmajstor Šulc, pripovetke, 2001; Buick Riviera, roman, 2002; Dvori od oraha, roman, 2003; Rabija i sedam meleka, pripovetke, 2004; Historijska čitanka 2, 2004; Inšallah Madona, inšallah, roman, 2004; Glorija in excelsis, roman, 2005; Žrtve sanjaju veliku ratnu pobjedu, novinske hronike, 2006; Ruta Tannenbaum, roman, 2006; Drugi poljubac Gite Danon, odabrane priče, 2007; Freelander, roman, 2007; Srda pjeva, u sumrak, na Duhove, roman, 2009; Krađa, 2009; Transantlantic mail, mail prepiska sa Semezdinom Mehmedinovićem, 2008-09; Volga, Volga, roman, 2009; Roman o Korini, roman, 2010; Otac, roman, 2010; Psi na jezeru, roman, 2010; Muškat, limun i kurkuma, eseji, 2011; Sabrane pjesme Nane Mazutha, pesme, 2011; Mačka čovjek pas, priče, 2012). Dobitnik je mnogih domaćih i stranih nagrada i priznanja. Od 1993. živi i radi u Zagrebu.

Olga Kirillova

Olga Kirillova, rođena moskovljanka, filolog, istoričar književnosti, prevodilac, urednik, pokretač izdavačke kuće BAŠ KNJIGA. Diplomirala je na Univerzitetu „M.B. Lomonosov“ u Moskvi, naučno znanje kandidata filoloških nauka je stekla na Institutu za slavistiku Ruske Akademije nauka (RAN). Godine 2008. komisija Univerziteta u Beogradu za priznavanje stranih visokoškolskih isprava dodelila je O.Kirillovoj zvanje doktora filoloških nauka. Autor je brojnih radova o srpskoj književnosti XX veka. Pored naučnog rada bavi se prevođenjem. Na ruskom su objavljeni njeni prevodi Mome Kapora, Riste Trifunovića, Dragana Kekanovića, Milorada Pavića. S ruskog na srpski prevela je priču Sergeja Dovlatova „Teška reč“, sedmo poglavlje njegove knjige „Naši“, roman Borisa Akunjina „Državni savetnik“ (zajedno sa Dejanom Mihailovićem), priču Borisa Akunjina „Deseti deo procenta“ i šest priča arhimandrita Tihona (Ševkunova) iz njegove knjige „Nesveti a sveti i druge priče“. Živi i radi u Beogradu.

Dejan Došen

Rođen je u Rijeci 1975.godine. Kada nije u svom rodnom gradu, plovi dalekim morima širom zemaljskog šara. Poeziju piše od devedesetih. Do sada je objavio jednu knjigu pesama, sa naslovom Neshama Sheli (" Duša moja"). Ovo je istovremeno i ime pesme koju smatra svojim najverodostojnijim autoportretom.

Jasmina Holbus

Rođena u Beogradu. Diplomirala dizajn enterijera na Chelsea Collage of Art & Design u Londonu 1996. Član je Udruženja književnika Srbije od 1993. i ULUPUDS-a od 2007, sa statusom samostalnog umetnika. Književnim radom bavi se od 1990. Dosad je objavila deset zbirki poezije: Noći uzdaha, Prometej, Novi Sad, 1990; Ne mogu pobeći, Prosveta, Beograd, 1993; Gde prestaje reč, Rad, Beograd, 1994; Bela, Nemir, Šestar, Plato, Beograd, 2002; Slagalica, Plato, Beograd, 2006; Repozicija, Plato, Beograd, 2010; Tempo, Plato, Beograd, 2013; Hipotenuza, Zlatno Runo, Beograd, 2015. Poezija joj je publikovana i u književnoj periodici. U pozorištu radi kao scenograf od 2003. Izvedeno je petnaest predstava u njenoj scenografiji. Sa Jugoslovenskim dramskim pozorištem sarađivala je kao scenograf na predstavama Pred penzijom Tomasa Bernharda u režiji Dina Mustafića, 2006, Banat Uglješe Šajtinca u režiji Dejana Mijača, 2007. Adaptirala je i scenografiju Vladislava Lalickog, povodom ponovnog postavljanja predstave Buba u uhu, u režiji Ljubiše Ristića, 2009, a kao scenograf sarađuje i na predstavama u režiji Miloša Lolića: Druga strana Dejana Dukovskog, 2006, Sanjari Roberta Muzila, 2008, Otelo Vilijema Šekspira, 2012, Dnevnik o Čarnojeviću Miloša Crnjanskog, 2014. Sa Lolićem je sarađivala i na predstavama Velika bela zavera Dimitrija Vojnova, 2004, Muška stvar Franka Ksavijera Kreca, Atelje 212, 2007, Bog je DJ Falka Rihtera, Malo pozorište „Duško Radović“, 2010. U Srpskom narodnom pozorištu scenograf je predstave Zojkin stan Mihajla Bulgakova u režiji Dejana Mijača, 2011. U koprodukciji Budva Grad teatra i Bitef dens kompanije, sarađivala je na plesnoj predstavi Don Žuan, u koreografiji Maše Kolar 2014, kao i na predstavi Bitef Teatra Dali & Pikaso Fernanda Arabala, u režiji Dimitrija Udovičkog, 2014. U Zagrebačkom plesnom centru libretista je i scenograf plesne predstave Trijada, u koreografiji Maše Kolar, 2015. U Narodnom pozorištu u Beogradu, trenutno sarađuje na inscenaciji tragedije Marija Stjuart Fridriha Šilera, u režiji Miloša Lolića, 2015. Art direktor projekta Bojan Zulfikarpašić Sextet u Centru Sava u Beogradu i Sinagogi u Novom Sadu, 2013. Autor video radova za turneju džez albuma Shelter With A View – klavirski koncert Bojana Zulfikarpašića, Francuska, Belgija, Holandija, Švajcarska 2014/2015. Autor je raznovrsnih multimedijalnih projekata u arhitekturi, grafičkom dizajnu kao i audio-video instalacija – Barcelona Art Biennial, 2005. Redovno učestvuje na grupnim izložbama primenjene umetnosti u zemlji. Nagrade: GRAND PRIX MIRA TRAILOVIĆ – BITEF 2009, za predstavu Sanjari u režiji Miloša Lolića i produkciji Jugoslovenskog dramskog pozorišta. Godišnja nagrada ULUPUDS-a za scenografiju 2013.

Tafil Musović

Tafil Musović (1950), Mlečane, Kosovo Diplomirao je na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu (1969-1974). Postdiplomske studije završio na istom fakultetu (1977-1979). Dobitnik je nagrade za najbolji crtež na Fakultetu likovnih umetnosti (1970), Nagrade RTV Studio B za najbolju izložbu 1977. godine u Beogradu. Basissstipendium- Fonds voor Beeldende kunsten (1966,2000,2004,2008). Učestvovao je na velikom broju kolektivnih izložbi, a imao je i 33 samostalne prezentacije od 1977. do danas. Njegovi radovi se nalaze u privatnim, ali i u kolekcijama muzejskih institucija (MSU – Beograd, Zepter muzej – Beograd, Narodni muzej – Leskovac, GENERALI verzekeringsgroep, KPMG, i dr.). Živi i radi u Amsterdamu, Holandija.

Tafil Musović - Promised Paradise VI, ulje 170x150

Filip David

Filip DAVID (1940., Kragujevac). Diplomirao na Filološkom fakultetu (Jugoslovenska i svetska književnost) i na Akademiji za pozorište, film, radio i TV (grupa Dramaturgija). Književnik, dugogodišnji urednik Dramskog programa Televizije Beograd i profesor dramaturgije na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Jedan od osnivača Nezavisnih pisaca, udruženja osnovanog 1989. u Sarajevu koje je okupljalo najznačajnije pisce iz svih delova bivše Jugoslavije i osnivač Beogradskog kruga (1990), udruženja nezavisnih intelektualaca, Foruma pisaca i član međunarodne književne asocijacije “Grupa 99” osnovane na Međunarodnom sajmu knjiga u Frankfurtu. Napisao je više TV drama, filmskih scenarija. Objavio tri knjige pripovedaka: “Bunar u tamnoj šumi”, “Zapisi o stvarnom i nestvarnom”, “Princ vatre”, romane“Hodočasnici neba i zemlje”, “San o ljubavi i smrti”, “Kuća sećanja i zaborava”, knjige eseja “Fragmenti iz mračnih vremena” i “Jesmo li čudovišta”, “Svetovi u haosu”. Zajedno sa Mirkom Kovačem objavio “Knjigu pisama 1992-1995”. Pripovetke i romani su između ostalih dobili nagrade:Nagradu “Mladosti”, nagradu “Milan Rakić”, BIGZ-ovu, Prosvetinu nagradu za najbolju knjigu godine, Andrićevu nagradu, Ninovu nagradu za najbolji roman 2014., nagradu "Meša Selimovic" 2014. za najbolji roman napisan na BHS jezicima. Knjige su prevođene na vise jezika, a pripovetke se nalaze u dvadesetak antologija.